ေန နဲ႕ လ (သို႔) ကၽြန္ေတာ္ ႏွင့္ ထား
မတ္လ ေန႔လည္ေန႔ခင္းအခ်ိန္၊ အပူတျပင္းတိုက္ခတ္လာေသာ ေလပူမ်ားၾကား ေၾကြလြင့္ေနေသာ သစ္ရြက္အိုေဟာင္းေလးမ်ားက ေလဟုန္စီးျပီး
ေပ်ာ္ပါးေနသလိုပင္။ အျငိဳးတၾကီးျဖင့္ ျခစ္ျခစ္ေတာက္ ပူျခစ္လွေသာ
ေနမင္းကလည္း ေခါက္ထီးေလးတစ္ေခ်ာင္းေအာက္ ထိုင္ေနေသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အတြဲအား
ကြင္းကြက္၍ ထိုးထားသလို ျဖစ္ေနသည္။ နားထင္မွ တြယ္စီး လာေသာေခၽြးစက္မ်ားအား လက္ဖမိုးႏွင့္ ပင့္သုတ္လိုက္သည္။
” ကို… ထား ဟိုေန႔ကသူငယ္ခ်င္းေတြ နဲ႔ ေလွ်ာက္သြားတာကို ကို စိတ္ဆိုးေနတာလား ဟင္… ” ထား ဆီမွ ပထမဆံုးအသံပင္။
ကၽြန္ေတာ္ ထား ၏ လက္ကေလးကို ဆုပ္ကိုင္လုိက္သည္။
” မဟုတ္ပါဘူး ထား ရယ္.. ကို နားလည္ႏိုင္မွာပါ… ”
ဟုဆိုျပီး သက္ျပင္းဖြ ဖြေလးခ်မိသည္။ ထား ကၽြန္ေတာ့လက္ကေလးကို ဆုပ္ကိုင္လိုက္ျပီး ေခါင္းေလးကို ပုခံုးေပၚ မွီခ်လိုက္သည္။
” ထား …. ”
” ဘာလဲ ကို ”
” ကို ပံုျပင္ေလး တစ္ပုဒ္ ေျပာျပမလို႔ ”
” ဟုတ္…ေျပာျပေလ… ထား နားေထာင္ေနတယ္… ”
ဟု ျပန္ဆိုသည္။
အမွန္ဆို ေျပာစရာပံုျပင္မရွိပါ။ ေခါင္းထဲ မွာ ရွိတာက ျပီးခဲ့ျပီးတဲ့ ၂
ရက္ေလာက္ က ထား သူငယ္ခ်င္းေတြ နဲ႔က်ဴရွင္ မတက္ပဲ ေလွ်ာက္သြားသည့္ ကိစၥပင္။ ေကာင္မေလးေတြခ်ည္း ပဲ ဆိုမေျပာလို…သို႔ေသာ္ …ထား
ကို ၾကိဳက္ေနေသာ ေကာင္ေလးကပါ ပါေနေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ထား ဘက္ကေတာ့ ဘာစိတ္မွမရွိဘူးဆိုတာ တစ္ထစ္ခ် ယံုၾကည္ႏိုင္သည္။ ေရွးလူၾကီးေတြ
ေျပာသလို တင္းလြန္းရင္လည္း ျပတ္၊
ေလ်ာ့လြန္းရင္လည္း တျခားသူေနာက္ပါသြားမွာ စိုးလွသည္။
မိုးထားေသာ ထီးအရိပ္ေအာက္မွ အေပၚေမာ့ၾကည့္လိုက္၏။ ထား ႏွင့္ အတူေလာကၾကီး တစ္လံုးကပင္ ပံုျပင္နားေထာင္ရန္ မွင္သက္ ျငိမ္သက္ေနသလိုပင္။
” ပံုျပင္ရဲ႕ေခါင္းစဥ္က ေန နဲ႔ လ တဲ့ ”
” ဟုတ္ ”
” ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက ေနမင္း နဲ႔
လမင္းတို႕ က ခ်စ္သူစံုတြဲေတြတဲ့..ေနမင္းကလည္း အရမ္းခ်စ္သလို
လမင္းစႏၵာကလည္း
ေပ်ာက္မခံဘူုးတဲ့...အရမ္းခ်စ္လြန္းေတာ့လည္း လမင္းကို အစစအရာရာ
အလိုလိုက္ထားတာတဲ့…ေနမင္းက ညဘက္ဆို လမင္းကို လာေတြ႕တယ္..
လမင္းက ေန႔ဘက္ဆို
ေနမင္းဆီလာတယ္…
အဲ့လိုနဲ႕ပဲ ေလာကၾကီးက ေန႔မွန္း ညမွန္းမသိေအာင္
သာယာေနတာေပါ့..
တေန႔ က်ေတာ့ လမင္းက ေနမင္းမသိေအာင္ သူငယ္ခ်င္း ၾကယ္ေလးေတြနဲ႔
နဂါးေငြ႕တန္းဆီကို ေလွ်ာက္လည္ ၾကတယ္တဲ့…
ေနမင္း က သိလည္းသိေကာ ေဒါသေတြ
တအားထြက္ခ့ဲတယ္တဲ့… ”
စကားစ ကို ျဖတ္ျပီး ထား ၏ ေခါင္းေလးကို
သပ္မိလိုက္သည္။အမွန္က ဘာဆက္ေျပာရမွန္း စဥ္းစားေနတာဆို ပိုမွန္မည္။
စကားစကို ျပန္ဆက္လိုက္၏။
” အမွန္က လမင္း ေပါင္းေနတဲ့
သူငယ္ခ်င္းေတြ ထဲမွာ လမင္းကို ၾကိဳက္ေနတဲ့ ဓူ၀ံၾကယ္ က ပါေနလို႕တဲ့…ေနမင္းက
လမင္းကို စိုးရိမ္ျပီးေတာ့ ေမးခြန္းတစ္ခု ေမးလိုက္တယ္…အဲ့ေမးခြန္းကေတာ့
ေနမင္းကုိ ေရြးမလား သူငယ္ခ်င္းၾကယ္ေလးေတြနဲ႔ပဲ ေပ်ာ္ပါးမလားေပါ့…လမင္းက
ခဏၾကာစဥ္းစားျပီး အေျဖတစ္ခု ျပန္ေပးခဲ့တယ္….အဲ့အေျဖကေတာ့
ၾကယ္ေလးေတြ၀န္းရံျပီး ေကာင္းကင္ၾကီးေပၚမွာပဲ ေနခ်င္တယ္တဲ့…..
အဲ့လိုနဲ႔ပဲ
ေနမင္းက အရမ္း၀မ္းနည္းသြားျပီး လမင္းနဲ႔ ကမာၻတစ္ခုျခားကုိ
ထြက္ခြာခဲ့တယ္တဲ့…. လမင္းကိုလည္း ေနမင္းက သူ႕ဆီအလာမခံ သလို…ေနမင္းကလည္း
လမင္းဆီကို မသြားေတာ့ဘူးတဲ့… လမင္းကေတာ့ သူ႕သူငယ္ခ်င္း ၾကယ္ေလးေတြ နဲ႔
ေကာင္းကင္ၾကီးေပၚမွာပဲ ေပ်ာ္ပါးေနတယ္တဲ့.. ဒါေပမယ့္ ဓူ၀ံၾကယ္ကိုေတာ့
အနားအကပ္မခံခဲ့ဘူး…. တစ္ခါတစ္ရံမွာေတာ့ သူ႔ခ်စ္သူ ေနမင္းကို
လြမ္းလြန္းလို႔ ေနာင္တမ်က္ရည္ေတြ က်မိတယ္တဲ့… အဲ့မ်က္ရည္ေတြက
ေကာင္းကင္ၾကီးတစ္ခုလုံးကို ျပည့္လွ်ံသြားျပီး ေမွာင္မဲသြားလို႕
လမင္းရဲ႕မိုက္မဲမႈ အတြက္
လမိုက္ည လို႕ ေခၚတယ္တဲ့…. တကယ္ဆို သူသာ ေနမင္းကို ေရြးလိုက္ရင္
ေနာင္တရမွာမဟုတ္သလို မ်က္ရည္လည္း မက်ရဘုူးေလ… အခုေတာ့ သူ႕ရဲ႕ေရြးခ်ယ္မႈက
သူ႕ကို ဒဏ္ခတ္ထားသလိုျဖစ္ ေနေတာ့ ျပင္ဆင္လို႔လည္းမရေတာ့ ဘူးေပါ့… ကဲ
ပံုျပင္ကေတာ့ ဒါပဲ…. ”
” ဟုတ္…လမင္းကလည္းေနာ္ ေနမင္းကိုေရြးလိုက္ရင္ ျပီးေရာ… ”
” အင္း …ကို ေမးခ်င္တာ က ထားကို ကို က အဲ့လိုေမး ရင္ ထား ဘယ္လိုေျဖမလဲ “
ထား ဘက္က အေျဖမလာသလို ဘာအသံမွလည္းမၾကားေတာ့။
ေခတၱတိတ္သြားသည္။နားထင္ မွ တြယ္စီးလာေသာ ေခၽြးစက္မ်ားအား တစ္ရႈးစေလးထုတ္ ကာ
သပ္လိုက္သည္။ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ေနသလို ေခါင္းေလးကုိ ေလးပင္စြာညွိတ္လိုက္ျပီး အနည္းငယ္ ၾကာေတာ့
” ထား ကို႕ကုိ
အရမ္းခ်စ္တယ္…အဲ့လိုပဲ ထား ေနာင္တလည္း မရခ်င္ဘူ…. ထားေနာက္ဆို ကို
မၾကိဳက္တာ မလုပ္ေတာ့ပါဘူး… ”
ဟုဆိုကာ ကၽြန္ေတာ့ခါးကို သိုင္းဖက္လိုက္ ၏။ ထား
၏ ေခါင္းေလးကို ဖက္ျပီး ရင္ခြင္ထဲသို႕ဆြဲ သြင္းလိုက္သည္။ ပံုျပင္က ရွိမရွိ
လည္းမသိ၊ ေခါင္းထဲ ရွိရာ ကိစၥကိုသာ ဦးတည္လိုက္တာကိုေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္
သိသည္။
မတ္လ၊ေႏြေန ကေတာ့ ပူေလာင္ေနဆဲ။ ေနရာတိုင္း ၾကည့္လိုက္လွ်င္
အခုိးအေငြ႕ေတြ ႏွင့္ ေျမေငြ႕တို႔ ပ်ံေနျပီ။ ေၾကြက်ေသာ သစ္ရြက္ အိုမ်ားက
လည္ ေလထဲမွာတင္ ျပာျဖစ္မတက္ အိုမင္းေနျပီ။ သို႕ေသာ္ ကၽြန္ေတာ့ ရင္ထဲက ႏွလံုးသားက
ေတာ့ ေရခဲရိုက္ထားေသာ ပန္းသီးတစ္လံုးကဲ့သို႔ ခဲမတက္ပင္ေအးေနျပီ။ ေၾသာ္….ထားက ကၽြန္ေတာ့ရင္ထဲ ေရာက္ေနျပီေလ..။
ေမာင္ေရခ်မ္း
No comments:
Post a Comment